Monthly Archives: February 2012

Dis ontstellend, toe ek dié woorde lees. Die eerste wat mense deesdae wil weet is wat ons dóén – en ons antwoord op dié vraag bepaal watter reaksie, ontvangs, respek ons gaan ontvang, of nié. Só skryf Alain de Botton … Continue reading →

Wat wens ons vir ons kinders? As ons – sê maar – die kleintjie se hand by die skoolhekkie los, die hoërskool kind soggens groet, jou laatlam vreemd uitgevat sien wegstap na haar eerste werk, die opgewondenheid bemerk as hulle … Continue reading →

Dosente glimlag dikwels oor dié storie. Glo by Oxford gebeur. In die eindeksamen was daar net één vraag, sonder keuse. Is hierdie ’n goeie vraag?, was die vraag. Dit vat ’n bietjie nadink, dog dis nie so dom soos dit … Continue reading →

Op pad na werk sien ek ’n T-hemp. Ask me if I care. Ek het aanhou lag tot in my kantoor – en glimlag stééds. Natuurlik is die sê-ding dubbelsinnig – maar ék hoor net die Garfield-variasie. En dit bly … Continue reading →

In ons tyd maak dit saak wat ander van ons dink en sê. Ons soek erkenning, respek, agting. Dis ’n tyd van Status Anxiety, sê Alain de Botton in sy topverkoper met dié titel. Dis belangrik – sóseer dat dit … Continue reading →

Afskakel-tyd is ook afgéé-tyd. Wie in dié tyd hoop op afskakel, tot rus kom, stil-word en herstel, beter onthou dat dit ander ook toekom. Dat hulle óók rus verdien, stilte, ont-spanning, afskakel. Kleintyd het dit my al verwonder. Met die … Continue reading →